After a long summer, we open our doors again on 20 September .

FRED MICHIELS

This is where I left myself

20.09 - 17.10.2026

Vernissage: Sunday 20 September, 3 - 7 pm
 

Image: Fred Michiels, Le cabaret de la poire d‘angoisse, 2026 

(for Dutch text, scroll)

With This is Where I left Myself, Fred Michiels returns to Eva Steynen Gallery for his fourth solo exhibition. The exhibition continues a dialogue that has developed through the different series within his oeuvre. In this new series of paintings, layers of colour, memory and visual fragments are transformed into a distinctly physical form of abstraction.

As a painter, Michiels has developed an idiosyncratic practice centred on what takes place between recognition and abstraction. His visual language draws on painting, drawing, architecture, music, art history and fragments of everyday life, which he continually transforms. Images are not reproduced, but taken apart, layered, interrupted and reassembled, until their original meaning gives way to rhythm, colour and movement. His paintings constantly draw the eye between what appears on the surface and what seems to lie hidden beneath it.

In This is Where I left Myself, this tension between concealment and revelation, between surface and depth, becomes a central concern. Historical references, architectural memories and personal impressions are no longer recognisable as images; they remain present as traces within the painting, transformed into rhythm, structure and colour.

The new works take their starting point in journeys and walks through Brussels, Vienna, Paris and Sète, as well as in memories of a forest in Brittany. During these travels, Michiels made drawings and gathered visual impressions of architecture and its ornamentation: the sinuous lines of Art Nouveau, the organic forms of Victor Horta and Hector Guimard, and the more geometric vocabulary of the Wiener Secession. Back in the studio, these observations are detached from their architectural origins. Arches, circles, grids and ornamental lines become fragments of a new, autonomous visual language.

The paintings that emerge from this process are neither depictions of places nor conventional abstractions. They function rather as memories of images, or after-images: something recognisable may briefly appear, only to be covered, shifted or transformed by a subsequent layer. Organic forms emerge as openings, masks or windows onto an indeterminate space. Colour creates depth, only to conceal it again.

The title This is Where I left Myself refers to something left behind: a journey, an image, a fragment or a memory. Yet nothing remains untouched. Everything undergoes the physical act of painting and takes on its own, new pictural form.

Michiels’ paintings demand both an immediate and a sustained gaze. At first sight, their impact lies in colour, light and energy; only gradually, through attentive looking, does the complexity of their construction become visible. The longer one looks, the more difficult it becomes to distinguish foreground from background, image from abstraction, surface from depth.

This is Where I left Myself invites us to enter precisely this field of tension: to look, lose our bearings and look again, until the painting slowly unfolds.

Met This is Where I left Myself keert Fred Michiels terug naar Eva Steynen Gallery voor zijn vierde solotentoonstelling. De tentoonstelling zet een dialoog voort die zich doorheen de verschillende reeksen in zijn oeuvre verder heeft ontwikkeld. In deze nieuwe reeks schilderijen worden lagen van kleur, herinnering en visuele fragmenten omgevormd tot een uitgesproken fysieke vorm van abstractie.

Als schilder heeft Michiels een eigenzinnige praktijk ontwikkeld rond wat zich tussen herkenning en abstractie afspeelt. Zijn beeldtaal put uit schilderkunst, tekening, architectuur, muziek, kunstgeschiedenis en fragmenten uit het dagelijkse leven, die hij voortdurend transformeert. Beelden worden niet gereproduceerd, maar uit elkaar gehaald, gelaagd, onderbroken en opnieuw samengesteld, tot hun oorspronkelijke betekenis plaatsmaakt voor ritme, kleur en beweging. Zijn schilderijen laten het oog voortdurend bewegen tussen wat zich aan de oppervlakte toont en wat zich daaronder lijkt te verschuilen.

In This is Where I left Myself wordt die spanning tussen verhullen en onthullen, tussen oppervlakte en diepte een centraal gegeven. Historische referenties, architecturale herinneringen en persoonlijke indrukken zijn niet langer als beelden herkenbaar; ze blijven als sporen in het schilderij aanwezig en worden omgevormd tot ritme, structuur en kleur.

Deze nieuwe werken vinden hun vertrekpunt in reizen en wandelingen door Brussel, Wenen, Parijs en Sète, en in herinneringen aan een bos in Bretagne. Tijdens deze reizen maakte Michiels tekeningen en verzamelde hij visuele indrukken van architectuur en haar ornamentiek: de slingerende lijnen van de Art Nouveau, de organische vormen van Victor Horta en Hector Guimard, en de meer geometrische vormentaal van de Wiener Secession. Terug in het atelier worden deze observaties losgemaakt van hun architecturale oorsprong. Bogen, cirkels, rasters en ornamentele lijnen worden fragmenten van een nieuwe, autonome beeldtaal.

De schilderijen die hieruit ontstaan zijn noch afbeeldingen van plaatsen, noch conventionele abstracties. Ze functioneren eerder als herinneringen aan beelden of na-beelden: iets herkenbaars kan zich even aandienen om vervolgens door een volgende laag te worden bedekt, verschoven of getransformeerd. Organische vormen verschijnen als openingen, maskers of vensters op een onbestemde ruimte. Kleur creëert diepte, om die vervolgens weer te verhullen.

De titel This is Where I left Myself verwijst naar iets wat is achtergelaten: een reis, een beeld, een fragment of een herinnering. Toch blijft niets onaangeroerd. Alles ondergaat de fysieke handeling van het schilderen en krijgt een eigen, nieuwe picturale vorm.

De schilderijen van Michiels vragen zowel om een onmiddellijke als om een langdurige blik. Op het eerste zicht ligt de impact in kleur, licht en energie; pas geleidelijk, door het aandachtig kijken, wordt de complexiteit van hun opbouw zichtbaar. Hoe langer men kijkt, hoe moeilijker het wordt om voorgrond van achtergrond, beeld van abstractie, oppervlakte van diepte te onderscheiden.

This is Where I left Myself nodigt uit om zich precies in dat spanningsveld te begeven: te kijken, je oriëntatie te verliezen en opnieuw te kijken, tot het schilderij zich langzaam ontvouwt.

Music Performance : Ensemble a toujours un ensemble 
Saturday 10 October, 4pm

During the exhibition, Fred Michiels will present a dadaist musical performance together with, among others, Radio Enzon (NL). A spielerei between music, image, recognition and absurdism.