Wannes Lecompte

Schilderen als accident van het denken.

In het werk van Wannes Lecompte staat het schilderen zélf centraal. Niet zozeer de vraag naar vorm of materie komen daarbij aan te pas, maar de formele aspecten van het schilderen zelf. Het omgaan met de ruimte van het doek. Lijn, compositie, kleur en textuur slingeren zich als rode draad doorheen zijn oeuvre.

De fysieke relatie tussen schilder en doek vormt daarin een constante. Seriegewijs snijdt Wannes Lecompte telkens een ander formeel aspect aan uit de schilderkunst en diept het verder uit. Want vanuit een vraagstelling ontstaat een ‘probleem’. In die impasse schuilt voor hem een mogelijkheid, een procedé: een alibi om te beginnen schilderen.

Het voortdurende aftasten, de vraag ‘hoe ver kan ik gaan’ boeit de kunstenaar. Ook het werk dat hij exposeert tijdens [Don’t] Mind the Body ontstond vanuit de benadering van het doek als driedimensionale ruimte. Als criterium hanteerde hij de reikwijdte van het eigen lichaam. Elke handeling diende in één trek te gebeuren. Het doek ver-beeldt de limieten van zijn armbewegingen. ‘Het gaat eigenlijk over het vastpakken. Ik stond achter het werk, draaide het steeds om en heb getracht het vlak zo ver mogelijk te omarmen.’

Vanaf de randen van het doek overschildert hij voorgaande bewegingen. Daarbij laat hij elke onderliggende handeling zichtbaar. In het door- schemeren van de verschillende lagen ontstaat een nieuwe tijd-ruimtelijkheid. De nadruk ligt op de directheid in de act van het schilderen en de consequentie die samenhangt met elke penseel- streek. Op het eerste zicht doet zich een stabiele constructie voor. Maar in de geconcentreerde blik toont zich een evenwicht dat elk moment weer verstoord kan worden. In dit precaire ligt een enorme spanning. Het werk lijkt steeds onaf. Een momentane inkijk in een voortdurende beweging.

Wannes Lecomptes kleurenpalet functioneert naargelang de drager. Zo genereert het witte doek eerder lichte, heldere kleuren. Recenter werkt hij op ongeprepareerd canvas. Dit gaat gepaard met een verschuiving van een fysiek omgaan met het doek als object naar een waarnemen van wat reeds is. Het toeval als grondstof. De kleine nuances in de structuur van het doek, zoals een onregelmatigheid in het weven. Het invallende licht of plooien en schaduwen die zich vormen door het doek niet strak op te spannen. Het matte kleurenpallet toont zich echter in vele nuances met als leidraad de poging de bruine kleur weer te geven van het naakte doek. In zijn omgang met de materie laat Wannes Lecompte structuur en beweging duidelijk zichtbaar. Het canvas als drager van de handeling:een her-denken.

© Eva Steynen, Antwerpen, Oktober 2010

website Wannes Lecompte