Trees De Mits

Over lijf en leden uitgespuwd

Voor Trees De Mits vormt het wetenschappelijke lichaam het vertrekpunt van een voortdurend kneden en transformeren. Basis is een reëel en virtueel archief van ‘notities, losse krabbels, tekeningen, foto’s en herinneringen’. Daaruit ontstaan ideeën die zich actualiseren in keramiek en beschilderde foto’s. Die werkt ze uit tijdens haar residenties in verschillende landen. ‘De ene stap lokt de andere uit.’ De individuele werken maken voor haar deel uit van één grote, nooit definitieve installatie, waarin foto’s en sculpturen onderling relaties aangaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het grootste deel van haar oeuvre bestaat uit organische fragmenten in porselein. Een poëtische weergave van de werkelijkheid, ‘the body’. De fysieke beleving van het maken staat hier voorop. ‘Het vormen gebeurt direct en expressief door kloppen, trekken, kneden en wrijven van porselein.’ Tijdens het kneden doen zich vervormingen voor die ze duidelijk zichtbaar laat. ‘De proporties van de hand, de kracht van het maken, de vingerafdrukken als een persoonlijke stempel blijven leesbaar.’

Tijdens [Don’t] Mind the Body toont Trees De Mits een aantal Hybrids, foto’s die stilaan een grotere rol spelen in haar oeuvre. Het zijn vreemde beschilderde foto’s van menselijke figuren. In een wazige stilte dwalen ze rond in een soort verre herinnering.

Net als met klei kneedt zij het figuratieve. De hybriden verwijzen in vorm en materie naar elkaar, het zijn kruisingen tussen fotograferen en schilderen. Basis vormen zwart-wit beelden in een medische handleiding uit de jaren twintig. Door het her-fotograferen van deze kleine beelden ontstaat een ruis die de figuratie van zijn duidelijkheid ontdoet. Detail en karakteristiek zijn verdwenen. Door de ‘cadrage’ gaat de aandacht naar de geïsoleerde figuur en de soms ongewone houding. Enkel de lichaamstaal blijft over: de persoon als buitenkant.

Maar zoals deformaties ontstaan in de klei, zo ‘vervuilt’ Trees De Mits het in oorsprong medische beeld. Met een fel roodpigment beschildert ze de foto’s. Rode lijnen en stippen brengt ze aan op lijf en leden. Zijn het contaminaties, tekenen van een nieuw ziekte-beeld? Het rood als een spoor van het inwendige waarmee ze de beelden aftast.

Het hoog-sensitieve aspect van rood ontdekte ze stapsgewijs als kunstenaar in residentie in Japan. De kleur is er alomtegenwoordig in de cultuur. Zij inspireerde zich ook op het rood in The House of Sleeping Beauties van de Japanse auteur Yasunari Kawabata. In Hybrids is het de enige aanwezige kleur, die uiteindelijk doordringt tot alle aspecten van de figuratie, zelfs in de ruis.

© Eva Steynen, Antwerpen, Oktober 2010