Tania Rens

Onder een tweede huid

Het lichaam vormt een belangrijk uitgangspunt voor Tania Rens. Ze werkte met verschillende disciplines zoals schilderen, fotografie, dans en video. De samenwerking met andere kunstenaars is een weerkerend element. De laatste jaren legt ze zich vooral toe op het schilderen. Eerst omstond de serie Very Important Persons waarin ze de portretten van curators, kunstcritici en collega-kunstenaars analyseerde en deconstrueerde. Nu toont ze werk uit de reeks Corpo dell’arte, een samenwerking met haar dochter en fotografe Sais Cortebeeck.

Het lichaam als landschap fascineert Tania Rens. In V.I.P. zijn het nog ‘facial scapes’, uitvergrote voor- en zijaanzichten van het gelaat. In een eerste fase toont zij de radicale analyse van het gelaat waaruit elke figuratie lijkt te zijn verdwenen. Maar bij het kijken van op afstand vormen de verschillende componenten, los van elkaar, een nieuw geheel. Kijken is herkennen. Het werk van Tania Rens vertrekt vanuit het functioneren van de waarneming. Het gelaat of lichaamsdeel doemt slechts op vanuit een ver-gezicht. In de fysieke beweging van de toeschouwer bij het zien, stelt zich een omgekeerde dynamiek met de act van de kunstenaar: de wisselwerking tussen dicht-kijken en afstand nemen.

In het nog steeds groeiende project Corpo dell’arte vormt het lichaam in zijn geheel bron van inspiratie. In een symbiotische band tussen beide kunstenaars is Tania Rens de gefotografeerde, Sais Cortebeeck de fotograaf. Door de techniek van de dubbele belichting overlappen verschillende poses elkaar. De verstilde beweging wordt gedeconstrueerd en de verschillende figuren vormen samen een amorf lichaam.

Met die beelden gaat Tania Rens opnieuw aan de slag. Detailuitsneden schildert ze uitvergroot op doek. Die nabijheid creëert een afstand tegenover het eigen lichaam. Het lichaam als arte-fact wordt van zijn identiteit ontdaan. Het lichaamsbeeld dat ontstaat heeft iets ondefinieerbaar organisch. Het menselijke lijf verbrokkelt tot een haast natuurlijke aliënatie.

Naargelang de manier van kijken zien we een kunstbeen of een vleeshomp, een hand of een stomp.  De verschillende betekenislagen duwen het lichamelijk naar de achtergrond. De figuraties van het lichaam zijn verwrongen, uiteen getrokken. Ze confronteren met de kwetsbaarheid van het lijf.

Over het geschilderde beeld legt Tania Rens een buitenste vernislaag van ‘résine’, gemengd met kleurpigment. Dit bezorgt de hardheid van het onderwerp een haast fluwelen structuur. De transparante, wasachtige laag creëert een diepte in het beeld. Zij benadrukt een binnen- en een buitenlaag, is poreus en laat ook zichtbaar: een tweede huid.

© Eva Steynen, Antwerpen, Oktober 2010