Marc Van Tichel

De kunsten durven vandaag wel eens luidruchtig te klinken. Bij Marc Van Tichel valt juist de stilte op in zijn oeuvre. Hij gaat aan de slag met een deel van de realiteit dat zich aan het oppervlakkige zien onttrekt. Als een soort archeoloog van het recente verleden zoekt hij op rommelmarkten naar voor hem interessante objecten. Niet vanuit een melancholisch terugkijken, maar met een oog voor hun esthetische vormen. Zo presenteert hij tijdens ‘Un geste de couleur # 1’ o.a. in de binnentuin een in kleur en vorm uitgepuurde installatie met de ijzeren geraamtes van twee terrastafels en een bijzettafel. Ze zijn van hun oorspronkelijke betekenis ontdaan en enkel de essentie blijft over. Zuiver blauw, oranje en rood focussen op de eenvoud van de geometrische vorm. Tegelijk laat Marc Van Tichel door hun open structuur alles zichtbaar. Onderling vormen de cirkel, de rechthoek en open rechte hoeken het subtiel lijnenspel van kleur en vorm.

Mark Van Tichel handelt vanuit een soort verwondering voor de dingen. Zo kijkt hij ook naar specifieke vormen en accenten van de ruimte waarin hij exposeert. Met een minimale inbreng onthult hij eigenschappen waar voordien misschien weinig mensen aandacht voor hadden. Zo legt hij met de gekleurde balletjes een subtiel en vrolijk accent op de ijzeren steunbalken. Met een gele en rode metalen ring toont hij de hoek die een steunpilaar vormt en speelt hij tevens door ze in de hoogte te hangen met de perspectiefdeformatie. De rode ring is in een hoek geplooid, maar door het perspectief zien we een ovaal. De primaire kleuren tonen ook hoe een kleur de ruimtelijk vorm geeft in de waarneming. In hun oorspronkelijke realiteit en betekenis zaten de metalen ringen aan de binnenkant van een wieldeksel. Ook nu blijven ze in de hoogte enigszins verborgen om tegelijk te onthullen.

Door de open, fragiele structuren zweeft zijn werk tussen tastbaarheid en verdwijnen, alsof de dingen er naar verlangen opgeslorpt te worden in de ruimte. Met zijn installatie SNRS/SNST bakent Marc Van Tichel een soort psychologische ruimte af. De geluidsopname die uit de speakers komt vormt samen met de houten latten in de hoeken een onzichtbare, maar sensitieve ruimte. Door het van boven vallende licht en de geometrie van het grote raam, wordt die grens versterkt. Ze is echter doorlatend en poreus waardoor de klank van de muziekdoos doorheen de ruimte golft. De latten beklemtonen de rechte hoek. Hun oranje en blauwe kleurnuances associeert Marc met twee natuurlijke kleurmomenten in het daglicht die een etmaal afbakenen: zonsopgang en zonsondergang. Het zijn momenten waarop de natuur langzaam ontwaakt en inslaapt. In de kleur waar Marc naar refereert ligt het momentane, want ze doet zich slechts in een kortstondig ogenblik voor. Aan het proberen vasthouden van die gebeurtenissen geeft Marc auditief vorm met de gevonden melodie van een muziekdoos. Met de twee kleuren als open omkadering dompelt zij ons traag en meditatief onder in een verstilling waarin de wereld even halt houdt bij de verwondering.

Mark Van Tichel maakt het niet-zichtbare zichtbaar en creëert een sensitieve ruimte waaraan we deelachtig zijn. Hij vertraagt het kijken en onthult wat we niet meer zien in de snelheid van het weten. Door de werkelijkheid van haar evidenties te ontdoen creëert hij een hernieuwde aandacht in het waar-nemen. Hierdoor dwingt hij de bezoeker te blijven stilstaan bij de particulariteit van de zichtbare fenomenen. Want al te snel gaan we vandaag aan de dingen voorbij. Snel gaan betekent echter ook snel vergeten. Marc Van Tichels werk gaat in tegen die vergetelheid. Her-innert.

© Eva Steynen, Antwerpen, november 2012