Laure Forêt

Het lichaam herschrijven

In haar tekeningen en animaties deconstrueert Laure Forêt op speelse wijze de lijn van het lichaam. De figuren, haar ‘meisjes’ zijn androgyne wezens die de grenzen van hun eigen vrouwelijkheid aftasten. De lijn die zich vormt binnen de lege, vierkante ruimte, laat open of die nu een binnen of een buiten afbakent.

Het minimale van de lijn en de naïeve tekenstijl hanteert Laure Forêt zeer bewust. Ze contrasteren met de aliënatie van de lichamen. Bij een eerste blik verwekken ze een glimlach, maar daarachter schuilt een leegte die aan elke definitie ontsnapt. Het witte, vierkante vlak is voor haar geen oneindige leegte, maar eerder een volle ruimte die riskeert over te lopen van een ‘te veel’.

Haar tientallen dikke schetsboekjes getuigen van een dagelijkse zoektocht. Soms lenen ze zich tot een groter werk met houtskool, potlood en contékrijt. Het geeft hen een grotere dynamiek. Ze hanteert verschillende media in haar zoektocht naar vorm en lijn. In haar klank- en videoinstallaties creëert ze een geheel eigen werkelijkheid rondom haar ‘meisjes’. Een sfeer die aanleunt bij de surrealistische avant-garde. Maar pas in de animatie komen de figuren tot leven. Ons oog volgt de bewegende lijn die, zodra hij structuur krijgt, reeds desintegreert in een nieuwe vorm.

Laure Forêt is gefascineerd door wat buiten de lijn valt. Ze verwijst naar Artauds visie op zelfdoding als een zichzelf terug op de wereld zetten. Het lichaam, ontdaan van elke rationele controle. Haar meisjes ontdoen zich van hun omhulsel om terug tot een nieuwe eenheid te komen.

Aan de basis van haar oeuvre ligt het concept ‘Moi-Peau’ van de Franse psychoanalyticus Didier Anzieu: het ‘Ik’ dat zich constitueert door aanraking van de eigen huid. De ervaring van de huid als een grens die bij elkaar houdt, verhult en omhult. Net als de grens maakt Laure Forêt met één lijn een verschil. En net als een organisch membraan is de grens poreus. Al tekenend tast zij hun rekbaarheid af tot er geen sprake meer is van een binnen en buiten. Alsof de huid het innerlijke niet meer kan samenhouden, de buitengrens het begeeft en de vorm aanneemt van een diffuse binnenwereld.

Haar oeuvre toont het zoeken naar de ideale vorm, ontdaan van codes en symbolen. Maar de vorm is veranderlijk. Zij ontsnapt aan elk omvatten. Ook haar eigen lijfelijkheid dient als studieobject. ‘Ik ontdubbel mezelf’, schrijft ze, om uit het keurslijf van het geconditioneerde lichaam te breken. Zo ontstaat een zichtbaar en een onzichtbaar ‘Ik’ om tot een meer authentieke ervaring van lichamelijkheid te komen. Laure Forêt hanteert het papier als een huid waarop zich een innerlijk gevoel grift.

© Eva Steynen, Antwerpen, Oktober 2010

website Laure Forêt