Harry Laureys

Dansen op papier

Harry Laureys werkt rond het fenomeen beweging. Hij vertrekt daarbij vanuit zijn fascinatie voor het medium dans. Net zoals de choreograaf met bewegingen schrijft in ruimte en tijd, zo schetst de kunstenaar de energie en het ritme die uitgaan van het bewegende lichaam.

Actie, energie en beweging hebben hem steeds gefascineerd. Toen hij ging schetsen tijdens de generale repetitie van Zeitung door Anne Teresa De Keersmaekers Rosas sloeg de vonk onmiddellijk over. Later volgde o.a. nog Spiegel van Wim Vande- keybus’ Ultimavez. ‘De snelheid, de focus, de kracht, de choreografie en de energieke inspanning in die donkere zaal waren elementen die ik nodig had.’

Juist vanuit die directheid maakt Harry Laureys de beweging tastbaar. Na het doven van het zaallicht wordt schetsen een tasten. Niet zozeer het laten zien maar het aanvoelen van ritme, snelheid en intensiteit op het podium zijn daarbij belangrijk. Een symbiose tussen nabijheid en afstand, van zien en bewegen.

Harry Laureys onderzoekt de relatie tussen de bewegingstaal van dans en tekenkunst. Dansen is schetsen in de ruimte. Een vergelijking die ook pionier Trisha Brown met haar It’s a Draw (2002) maakt. Met houtskool tussen vingers en tenen beweegt de danseres haar dans op papier.

Voor elke tekening kiest Harry Laureys één bepaald materiaal: houtskool op Steinbach papier, vet potlood of olieverfstick op schetspapier. Met zijn gom maakt hij korte, intense vegen die het gevoel van snelheid en ruimtelijkheid verhevigen. De tekeningen staan op zich of dienen als basis voor andere werken, zoals etsen, installaties en olieverfschilderijen. De trage droogtijd van olieverf hanteert hij om nat in nat te werken. Ook hier stelt het ritme van de vegen een gebeuren aanwezig van beweging en energie eerder dan het tonen van vorm en representatie.

Vanuit de behoefte om ook de beweging van het kijken bij de toeschouwer te betrekken op zijn werk ontstonden combinaties van sculptuur en tekening. Met Down-Up dwingt hij de toeschouwer tot interactie. Hiermee ondergraaft hij tevens de traditionele setting van de sculptuur op een sokkel. Harry Laureys legt de tekening in de sokkel. En de kijker klimt zelf op de sokkel.

De participerende toeschouwer gaat deel uitmaken van de sculptuur. Door te bewegen gaat hij zijn kijken focussen. Harry Laureys laat op zijn beurt een choreografie ontstaan tussen toeschouwer en beeld. De onderbroken zuil neemt de toeschouwer in zich op. Deze vorm is niet ontstaan vanuit een bepaalde beweging, maar uit een onderzoek naar verschillende ritmes: een repetitieve choreografie van buigen, staan en rekken. Kijken en bekeken.

© Eva Steynen, Antwerpen, Oktober 2010

website Harry Laureys