Delphine Deguislage

Tijdens ‘Un geste de couleur # 1’ positioneert Delphine Deguislage op het gelijkvloers vijf grote en kleine sculpturen in de ruimte. Titels zoals ‘Sur le haut’, ‘Housing’, ‘Lapidaire’, ‘Déterré’ verwijzen naar visuele fenomenen. De ruimtelijke figuren zijn echter enigmatisch in hun vorm. Dit wordt ook versterkt door het samengaan van primaire kleuren met minder definieerbare mengkleuren. De sculpturen laten zich niet onmiddellijk bevatten en nodigen uit om hen vanuit verschillende perspectieven te ontdekken. De nadruk ligt op de manier waarop de toeschouwer zich rondom de werken beweegt en er zich een visueel beeld van vormt. Voor de bovenverdieping maakte Delphine de imposante in situ installatie ‘Stunt Dye’ met van op metershoog vallende stroken steigergaas. Ook deze vraagt tijd om het onderling vibreren van de zuivere kleuren in zich op te nemen. Delphine sculpteert hier als het ware kleur. Net zoals in haar ander werk lijkt kleur deel uit te maken van de materie. Tegelijk speelt ze met kleur als fenomeen, als iets dat bestaat in onze visuele waarneming en voortdurend onderhevig is aan de omstandigheden. Bepaalde kleuraccenten provoceren ruimtelijke verbanden en optische illusies. Voorwerpen uit de realiteit, zoals een steen, zet Delphine in een vervreemdende situatie. En ook al herinneren sommige vormen en primaire kleuren aan de stedelijke omgeving, de nadruk ligt op het onechte. Ze creëert wat niet echt is, het simulacre.

Delphine Deguislage vertrekt vanuit het omgaan met de tastbare substantie. Wat haar daarin interesseert is de limiet van een bepaald materiaal: “Tot hoe ver kan je gaan met een materie”. Soms heeft ze een duidelijk idee van wat ze wil maken, maar gaandeweg en al experimenterend met de mogelijkheden die het materiaal biedt, ontstaat de vorm die nooit hetzelfde is als het oorspronkelijke mentale beeld dat eraan vooraf ging. Soms gebruikt ze bepaalde voorwerpen om hun specifieke kleur. In ‘Déterré’ en ‘Sur le haut’ leiden de bruine kleurnuances van de kleikorrels en de steen tot de andere kleurtinten. In ‘Sur le haut’ laat Delphine in het pastelgroene plaaster de afdruk van de kartonnen tube duidelijk zichtbaar. Die referentie naar karton en de lichte kleur staat in spanning met de hardheid van de steen boven op de tube.

Uit interesse voor fluïde materialen zoals plaaster en beton experimenteerde Delphine Deguislage in het begin met karton als mal. Hierbij ging de geste van het gieten vooraf aan de vorm en de kleur. Het beschilderen gebeurde achteraf. Ook voegt ze soms pigment toe aan het vloeibare gips of experimenteert ze met aquarel op het poreuze oppervlak. De droog- en absorptiegraad maken het resultaat telkens onvoorspelbaar. De zeer matte verf toont de kleur zonder reflectie, zodat de nadruk ligt op de kleurzuiverheid. De kleur wordt materie in plaats van een toevoeging of omhulsel.

In welk kleurengamma ze wil werken bepaalt Delphine Deguislage enigzins vooraf, als een soort catalogus waaruit ze kan kiezen voor een bepaalde reeks. Maar door de behoefte en het plezier om telkens nieuwe kleuren te maken komt er gaandeweg een enorme variatie in haar pallet. Tussentinten geven ook meer mogelijkheden in hun relaties tot elkaar. De keuze gebeurt eerder intuïtief, rekening houdend met hoe de kleur verschijnt in haar omgeving. In ‘Déterré’ vallen moeilijk definieerbare pastelkleuren op in verhouding tot een primair rood. “De kleurkeuze diende zich aan in verband met de vorm, die rappelleerde, of me deed denken aan een stedelijk signalisatieobject. Het rood is zeer zichtbaar en mat. Ik had zin om een contrast te creëren met de witte lakverf. De andere tinten komen voort uit de keuze om het pallet uit te breiden en de relatie met het frontale rood te breken. Ik wilde ‘verschenen’ kleuren, gekleurde grijsnuances, zachte en zure tinten.”

Bij ‘Drame’ is dan weer het vorm-geven van belang door materiaal weg te nemen. Uit het hars kwam tijdens dat proces een ‘grot’ tevoorschijn. De matte witte verf legt de nadruk op de zuivere vorm en geeft een zekere lichtheid aan het rotsblok. Met de lichtgroene vlek creëerde Delphine bewust een aliënatie tegenover de ruimtelijke vorm zodat het geheel er meer ‘plastiek’ uitziet.Net als in haar in situ installatie wordt kleur hier het basismateriaal, maar in tegenstelling tot een vaste materie is de manier waarop ze aan ons verschijnt veranderlijk. Kleur als een wonderlijke immateriële-materie.

© Eva Steynen, Antwerpen, november 2012

website Delphine Deguislage