Beeldende Bewegingen - Imaging Movements

Begin september nodigde Anne Dekerk me uit om als curator op te optreden binnen de artistieke ruimte van Echo.Base. Na een maand intensief zoeken, denken en kijken staat Beeldende Bewegingen - Imaging Movements in de steigers. Wat begon met een lapsus is uitgegroeid tot een vierdaagse expo met avondprogramma waar plaats is voor verwondering, ontmoeting en discussie.

Ik ben vertrokken vanuit de gedachte dat we beweging op zich wel met ons verstand kunnen vatten, maar niet kunnen waarnemen. We hebben de mogelijkheid haar tevoorschijn te toveren in wiskundige formules, maar zij blijft zich verbergen achter de bewegende materie. Uiteindelijk zien we enkel het fenomeen, de beweging als gebeurtenis die zich in tijd en ruimte aan ons voordoet. Maar ook al blijft de realiteit an sich aan ons verborgen, we maken wel zelf deel uit van die realiteit.

Bij die verwondering wil Beeldende Bewegingen – Imaging Movements, aan de hand van de geselecteerde werken, stil blijven staan: hoe kan je als kunstenaar zowel de beweging als gebeuren, maar ook de innerlijke beweging verbeelden? Elk van de gekozen kunstenaars doet dit op zijn eigen specifieke wijze, met telkens een andere blik op de werkelijkheid. Niet zozeer vanuit een letterlijk te tonen, maar vanuit de vervreemding, het surreële, het aanvoelen van de de intensiteit van een beweging.

De relatie tussen beweging en beeld. Het lijkt een aporie. Etymologisch duidt het 'beeldende' op een representeren, verbeelden of zoals in de klassieke mimesis: het afbeelden of nabootsen van de werkelijkheid. Beweging doet zich echter voor in het tijd-ruimte perspectief, zodoende lijkt het quasi onmogelijk om haar vast te leggen, af te beelden. Maar onze geest is meer dan een passief registratieapparaat: de visuele perceptie van een beweging is reeds het product van de verbeelding.

In onze handelingen, het uiten van gevoelens en communicatie zijn we zelf ook een zichtbaar bewegend lichaam. Beweging zien we niet alleen, we voelen haar ook aan vanuit een innerlijke ruimte. In een variatie op Heidegger zouden we kunnen stellen dat het meest nabije ook het meest verre is: de beweging zit veel dichter op onze huid dan alles wat we als realiteit rondom ons kunnen aanwijzen.

De ruimte waarin beweging zich voordoet is dan ook geen statisch gegeven vanuit één bepaald standpunt, maar een veelheid van sensaties om zich doorheen te bewegen. Niet alleen het zien staat hierbij centraal, maar ook het eigen innerlijke ritme van de toeschouwer kan de beweging aanschouwelijk maken, distilleren, in een gebeuren van nieuwe zichtbare, beeldende bewegingen.

©Eva Steynen, Antwerpen, oktober 2008
curator Beeldende Bewegingen – Imaging Movements

foto's©Thierry Jorissen